اگر عشق به تو جرم است

کسی جز مجرم عاشق نیست       نبود       نمی شود

کار تو در آینه هم دست به سر کردن ما بود               نبود؟

برای سهمی که هیچکس بر نمی داشت

ماه ِ تنها گردِ شبهای پایتخت شدم              هستم!

صبر کرده ام

در سعی ِ این جاده که از خودش برگشت

و هیچ گناهی بر نداشتم   ندارم!

گرچه هر چه پیشه را پیش تو بازی کرده ام               کارگردان بزرگ

پیر شدم                         آینه هم با من دو رویی کرد

و هر چه از بر داشتم         رو کرد

اگر عشق به تو کفر است

کسی جز کافر عاشق نیست         نبود       نمی شود!

تو عقل کل شده بودی

جنون اداره نکردی             نمی کنی!

و نمی دانی        چشمی که به من دوخته باشد                       همه جا هست

هر که با من بیاید با هیچ کس همراه نیست              نمی شود

که زیر پای من اینجا زمین نبود        نیست

آی دختر ی که آن سوی این گوشی جرات نمی کنی

آخر این دوری چه نردبانی است

که از کنارم به کنارم نمی رسد؟

حرف حساب من اینجا گوش نداشت            ندارد!

لب های در بسته آواز دیگری دارد                ندارد؟

خواب هم مرا دیگر به شب نمی برد

بیچاره آن کلاهی که از سرم برداشتی

باد را هم برد

دنبال چاره در سرم می گردم          برگرد!

که این آخری اگر تو پر نکنی

از شیشه آبرو کم نمی شود           بشکن!

سری که هرگز به سنگ نخورد سرنگون می شود       بزن!

بزن که روشن شی!

 "علی عبدالرضایی.... این گربه ی عزیز"

پ.ن:

از قاب عکس قدیمی بیرون می آیم

بر سنگفرش خیابان قدم می گذارم

به آن سوی دیوارهای گلی باز می گردم

تا از کسالت مردی که زیر سایه ایستاده خالی شوم